Wiza tranzytowa Meander II

Opis szczegółowy produktu

Jest koniec lipca 1986 roku i znajdujemy się na granicy między „obozem socjalistycznym” a Orientem. Nicolas de Crécy i jego kuzyn Guy przemierzyli już całe Włochy, Jugosławię i Bułgarię swoim starym Citroënem Visa i kontynuują pełną przygód podróż po Turcji. Czas mija im wraz z krajobrazem wokół dróg i muzyką słów, a oni odkrywają Stambuł, niezwykłą bramę między dwoma światami. W tej odysei bez konkretnego celu, która ma jedynie zaprowadzić autora jak najdalej, powraca on do swoich innych podróży, zwłaszcza na Białoruś, skądś przywołuje wspomnienia z dzieciństwa, ale też przywołuje na scenę Kafkę, Michaux czy Turnera… A przede wszystkim wciąż zadaje sobie pytanie o sekrety i kaprysy naszej pamięci.

Książka została wydana dzięki uprzejmości Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej.

Recenzja

„Poetyckie myśli i monologi głównego bohatera towarzyszą czytelnikowi przez cały komiks i sprawiają przyjemność podczas lektury. Z drugiej strony, komiks wywołuje również zespół niespokojnych nóg i obsesyjne myśli o wsiadaniu do samochodu i wyruszeniu w pełną przygód i niekończącą się podróż z czerwonym plecakiem i stertą książek. Tak bardzo wciąga ta historia.” – Nerdopolis.cz

Kontynuacja poprzedniej części „Visa Transit”, która zachwyciła tysiące osób. Podróż dwóch kuzynów – Nicolasa de Crécy i jego kuzyna Guya – prowadzi nas przez Bułgarię, Turcję i Białoruś. Bohater książki, Nicolas, przedstawia nam poetycką historię, w której przeplatają się tradycje francuskiej literatury, sztuki i humoru. Akcja tej części rozpoczyna się w Bułgarii, którą bohaterowie książki muszą przejechać w ciągu 24 godzin ze względu na tzw. wizy tranzytowe, ważne w krajach bloku wschodniego. Znajdujemy się więc tam, gdzie skończyliśmy w pierwszej części – pod koniec lat 80., w Citroënie Visa. Narracja jest jednak również przeplatana rozmowami o dzieciństwie bohatera, do których przyzwyczaiła nas pierwsza część (dowiadujemy się o „groteskowych” psikusach, których Nicolas i Guy doświadczyli nad stawem w dzieciństwie itd.). Następnie przenosimy się do serca Turcji – Stambułu, gdzie rozgrywa się większość książki. Stambuł jest w książce pięknie podkreślony. Ilustracje nawiązują do malarstwa Williama Turnera, poprzednika impresjonistów. Jednocześnie książka składa się z aluzji literackich, które często cytuje główny bohater. Jedna z drugoplanowych postaci również jest z nim związana – belgijski poeta psychodeliczny Henri Michaux, który zmarł zaledwie dwa lata przed podróżą naszych bohaterów (1984). Henri pojawia się w książce jako „miraż”, który mówi i komunikuje się z Nicolasem w jego podświadomości. Poetę tę mogliśmy już zauważyć w pierwszej części, ale w tej jest on bardziej ucieleśniony i ma więcej miejsca. Historia przenosi nas również na Białoruś, gdzie Nicolas, jako znany francuski artysta, przybywa dzięki zaproszeniu na konkurs artystyczny. Autor przedstawia rzeczywistość bloku wschodniego lat 80., co ciekawie kontrastuje z fabułą rozgrywającą się w Turcji. Cenny jest również fakt, że Crécy komentuje kontekst epoki poprzez indywidualne doświadczenia. W 1986 roku Europa została dotknięta wybuchem elektrowni jądrowej w Czarnobylu. Na przykład autor pokazuje to, pokazując, jak w Turcji pito herbatę z radioaktywnych liści herbacianych. Nicolas de Crécy udowadnia, że ​​wspomnienia są ważną częścią literatury. Dzięki jego wspomnieniom otrzymujemy historię, która nas wciąga i ekscytuje. Jednocześnie warto zauważyć, że książką można się delektować wyłącznie poprzez percepcję i obserwację. Głównym aktorem książki są pastelowe kolory autora, które stanowią integralną część jego twórczości. – Dominika Tesařová

„Jeśli masz ochotę na komiks podróżniczy oparty na rzeczywistości, to śmiało.” – Goodgames.sk

„Chwiejna kreska i ciepłe, stonowane kolory De Crécy’ego idealnie wpisują się w nostalgiczny klimat tego tomu, który nie zaskoczy czytelników pierwszego tomu. Nie ma jednak takiej potrzeby. Trzeci tom jest już dostępny we Francji, a czescy czytelnicy mogą się na niego cieszyć. Drugi tom „Visa Transit”, za którego tłumaczenie Richard Podaný został nominowany do krajowej nagrody komiksowej Muriel, dowodzi, że podróż z dwoma kuzynami może być wciągającym doświadczeniem nawet za drugim razem” – pisze Daniel Mukner w recenzji na ČT Art.

„Szczególnie doceniłem fakt, że melancholijny narrator Nicolas de Crécy w żaden sposób nie nawiązuje do dawnych dobrych czasów, co jest tak kuszące dla wielu autorów. Niektóre sceny utkwiły mi w pamięci jako przypomnienie, dokąd nigdy nie powinniśmy wracać” – pisze Petr w recenzji dla Iron Comics.

Recenzja Michaela Fiali w tygodniku Respekt: