Meander Pajasan

„Pisząc dla dziesięciolatków, próbuję wyobrazić sobie siebie w wieku dziesięciu lat. W 1953 roku umarł tyran Stalin, a jego poplecznik, nasz „ukochany” prezydent Gottwald, również zapukał do drzwi. W tamtych czasach egzekucje wykonywano również za wiarę. Albo z miłości do ojczyzny, ludzi zamykano przez lata w przerażających lochach”.

Vratislavowi Brabencowi nie jest łatwo pisać dla dzieci. Mówi, że nie chce im niczego wymyślać, wieszać im na nosie tyranów. A także, że nie może pisać do nich o kobietach, o alkoholu ani pod jego wpływem, jak to miało miejsce w jego poemacie prozą „Karlín přístav”, który napisał w delirium po pijackiej nocy. Niemniej jednak uważa, że ​​jest kilka rzeczy, o których należy mówić młodym ludziom, kilka rzeczy, dla których warto żyć, a także, gdy trzeba, bronić ich (czasem wręcz bojowo). Nawet dzisiaj są wśród nas domowi powiernicy, którzy będą nalegać na ścięcie niewygodnego drzewa, albo gadatliwi ustawodawcy, dla których osobisty zysk jest ponad wszelkie prawo. I trzeba na nie od czasu do czasu uważać... I umieć cieszyć się nawet z najprostszych rzeczy: „Ale najbardziej lubię leżeć w trawie. Tak po prostu. Ziarno kostrzewy albo życicy między zębami, mnóstwo mleczy dookoła...”

Barwne teksty poety, niewykształconego teologa, ogrodnika i saksofonisty The Plastic People of the Universe Vráti Brabence były poszukiwane do niekonwencjonalnej komiksowej reprezentacji – zadania, którego z radością podjęła się Petra Josefína Stibitzová.

Próbka z książki

Recenzja

„Vráťa Brabenec i książka dla dzieci? Przecież często bywa bardzo wymagający i nieskrępowany, nawet w swoich komentarzach dla oczytanych czytelników „Divadelní noviny”! Tym bardziej byłam mile zaskoczona jego stylem pisania dla dzieci – i od razu mnie przekonał. Zdecydowanie nie lekceważy małego czytelnika, zgodnie z mottem: „Dorośli, którzy czują się jak dorośli, uważają, że w obecności dzieci należy się wygłupiać i robić z siebie idiotę do trzydziestki”. Wręcz przeciwnie, angażuje się z nim w żartobliwy dialog skojarzeniowy i poprzez historię klauna przekazuje mądre przemyślenia na temat postrzegania ważności i nieważności. Nas, ludzi i tego, co nas otacza. Co więcej, wszystko to idealnie komponuje się z pomysłowo humorystycznymi ilustracjami Petry Josefíny Stibitzovej, dzięki którym skojarzenia Brabenca ożywają na stronach przed czytelnikiem i pozwalają mu podążać za falami własnej wyobraźni. „Klaun” to książka, która traktuje dzieci jako pełnoprawnych partnerów w komunikacji, która uświadamia, że ​​perspektywa dorosłego kontra perspektywa dziecka (a może mnicha) może nie być diametralnie różna i niekompatybilna – wręcz przeciwnie, czasem ważne są różne i wzajemnie wzbogacające się punkty widzenia na świat. To ulga, gdy czasem akceptujemy to, co myśli osoba obok nas. Jeśli więc szukacie pięknego prezentu świątecznego w postaci książki, zdecydowanie polecam ją, i to dla wszystkich pokoleń! Ja swoją mam na biurku od kilku dni, mam… Przeczytałam to kilka razy, ale za każdym razem na nowo mnie to ekscytuje. - @levuruku

Recenzje na iLiterature
Recenzje fanzinów
Recenzje na Comicsblogu