Meander Macanudo 2

Czasem czuję się ciasno w bezkresnym, rozległym Buenos Aires. Tak jak jakieś 13 milionów innych ludzi. Niepokój, zwłaszcza rano, gdy przeciskam się przez senny tłum do latarni po godzinnej jeździe metrem, bywa nie do zniesienia. Wtedy piję espresso i jem słodką bułkę w uniwersyteckiej stołówce, gdzie brzęczy stary ekspres do kawy. Na stole zawsze leży egzemplarz „La Nación”, a w nim, na ostatniej stronie, czeka komiks „Macanudo”. Biorę go codziennie jak pigułkę na ten wielkomiejski niepokój, połykam jak kolorowy, lekko melancholijny antydepresant. W końcu słowo „macanudo” po hiszpańsku oznacza „wspaniały”, „wspaniały”, a także „spokojny”.

Na początku mózg buntuje się nieco, patrząc na mini-opowiadania o wrażliwym robocie, mijających kochankach, panach w muszkach i problemach pingwinów. Podobnie jak nasze życie, historie te są albo splątane, albo zupełnie bez sensu. I być może dlatego tak bardzo je polubili, zwłaszcza młodzi Argentyńczycy. Kiedy autor powieści „Macanudo” Ricardo Liniers czyta książkę, jego fani wypełniają ogromne Muzeum Sztuki Latynoamerykańskiej w Buenos Aires po sufit. Krucha poetyka samotnych i absurdalnych żyć w trudnym, wielkim mieście przypomina zaraźliwą epidemię macanudo.