Meander Jakby ktoś próbował nie wydawać dźwięku

„Uchwycenie typowego uczucia dziecka w środku nocy przeradza się w poetycki obraz sytuacyjnego profilu psychologicznego, który w oprawie charakterystycznych ilustracji T. Hauptmannovej (którą autor osobiście wybrał do tego dzieła) rozrasta się w opowieść niczym pod lupą i staje się wartościowym wkładem w gatunek literatury dziecięcej, co jest już dobrą tradycją w wydaniu Blue Elephant wydawnictwa Meander”.

„W porównaniu z jego innymi dziełami, ta książka pozostanie raczej grą słów, choć wnosi niezaprzeczalne walory. Jest napisana prostym, a zarazem bardzo metaforycznym językiem. Z perspektywy małego dziecka historia mogłaby mieć wymiar grozy. Narrator autora pozostaje jednak ponad historią – choć czasami postrzega sytuację oczami Toma (i tutaj Irving jest najbardziej metaforyczny), czasami (zwłaszcza w dialogach) przemawia wyrozumiały i pomocny ojciec, główna wizja narratora jest obiektywna, pozwalając na dystans i ukierunkowanie na anegdotę”.

Można wręcz powiedzieć, że nawet dziecko, które jeszcze nie umie czytać, zrozumie książkę bez problemu. Ilustracje są bardzo sugestywne, można w nie wczuć się wizualnie, a nawet poczuć tajemniczy niepokój, który jest odzwierciedlony przez rozmyte granice obiektów, niezbyt kontrastowe przejścia kolorystyczne i dramatyczne kreskowanie.

„Wspaniała książka dla dzieci autorstwa klasyka literatury dla dorosłych, Johna Irvinga, to przyjemna rozrywka dla wszystkich dzieci, które lubią się bać. Dodatkowo, książka jest pięknie zilustrowana przez Tatjanę Hauptmann.”

„Jak z każdą straszną książką dla dzieci, z tą też trzeba obchodzić się ostrożnie. Są dwie możliwości. Albo mali słuchacze się przestraszą i ją odrzucą, albo im się spodoba, będą się jej nieustannie domagać i w końcu przestaną się czegokolwiek bać w nocy. I za radą taty Toma zaczną walić w ścianę pokoju…”

„Bezręki, beznogi i milczący duch w ścianie, który zakłócił sen tragicznie zmarłych braci Toma i Tima i w którym można zmaterializować egzystencjalną wściekłość do woli – choć wymagało to bardziej profesjonalnego tłumaczenia odpowiednich fragmentów – dowodzi również tego, co jest oczywiste nawet dla zagorzałych fanów późnej twórczości autora. Dopiero gdy Irving pozbędzie się dickensowskiego majestatu i pop-artowego maskowania twórczej niedyscypliny, zachowa znamiona otwartej tajemnicy”.