Meander Tęczowa Ścieżka

Opis szczegółowy produktu

Deszcz stukał w okno, więc Zuzanka go wpuściła – przyjaźnili się od dawna. Ale dlaczego tym razem deszcz zmienił kolor na zielony, kiedy poczęstowała go lodami cytrynowymi? Daniel zawsze podziwiał tutejszego lwa, z którym często rozmawiał. Ale dlaczego musiał rozciąć skórzaną kurtkę swojej matki i odciąć frędzel z kapelusza, żeby znów uszczęśliwić lwa? I dlaczego pisarz zachęca nas do wpełzania do brzucha wieloryba?

Bajki dla dzieci i dorosłych zachęcają do wspólnego czytania i pokazują, że możemy patrzeć na otaczający nas świat nawet wtedy, gdy towarzyszy mu niedogodności: tak jak po deszczu wychodzi słońce i pojawia się tęcza, tak i różne trudności na ścieżkach naszego życia można pokonać.

Recenzja

„Tęczowa Ścieżka” to piękna książka dla dzieci, która doskonale łączy rozrywkę z edukacją, dzięki czemu dzieci mogą cieszyć się obiema tymi rzeczami. Historie są krótsze, a ilustracje bardziej w starym stylu niż współczesnym. Poleciłabym ją dzieciom, które już czytają samodzielnie, pod opieką starszych czytelników, którzy pomogą im w zrozumieniu tekstu. Książka ukazuje najzwyklejsze rzeczy i sytuacje w barwnym świetle, pozwala spojrzeć na nie z innej perspektywy i zdecydowanie wspiera dziecięcą wyobraźnię. Mogą wtedy dostrzec iskrę w przedmiotach i stworzyć własne historie. W „Tęczowej Ścieżce” podobało mi się to, że długość poszczególnych historii nie zniechęca dzieci do czytania, a także to, że historie nie są zupełnie obce – czasami widzę to w książkach dla dzieci i zastanawiam się, czy cała ta mądrość nie bawi głównie rodziców, a dzieci wręcz błądzą, choć to literatura przeznaczona dla nich. Dlatego ten tytuł Zuzany Špůrovej z pewnością pozostanie w mojej pamięci, a autorka w moim polu widzenia. – @sol.cte

„Czy cieszysz się, widząc tęczę na niebie? To ta książka jest właśnie dla ciebie. Zuzana Špůrová, z dobrym poczuciem humoru (gdybym nie czytała w pociągu, wybuchłabym śmiechem), opowiada siedem historii o supermocy dzieci, które dają życie otaczającym je rzeczom – czy to deszczowi, czy pieczęci na dyplomie uniwersyteckim. Historie są również dopełnione mądrymi punktami pełnymi miłości i dobroci – a ci, którym to nie przeszkadza, mogą wpleść w nie Boga. W końcu to on gra główną rolę w opowiedzianej na nowo historii Jonasza, jest ważny w historii Daniela, lwa, Dzieciątka Jezus i premonstratensa Norberta. Jest to jednak bardzo naturalna forma, a obecność i wszechmoc Boga pieści duszę (i skłania do refleksji, czy człowiek czegoś nie traci, nie licząc na Boga, więc książka jest idealną lekturą na Adwent lub Boże Narodzenie). Bardzo ucieszyło mnie również to, że autorka nie boi się używać słów, których dzieci mogą nie rozumieć. (premonstrate, globe, gaudeamus), ale naturalnie i po ludzku wyjaśnia im ich znaczenie, nie igra z żartami i w przyjazny sposób otwiera świat dorosłych przed dziećmi. A co łączy poszczególne historie? Znaczenie radości, miłości, przebaczenia, patrzenia w górę – nawet w chwilach, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się bolesne, smutne, trudne lub pełne straty. Bo deszcz może być przyjacielem (który lubi lody cytrynowe), a za każdą chmurą kryje się tęcza. Krótko mówiąc: przedświąteczna pieszczota dla duszy, jakby stworzona! Czytałam ją, gdy za oknem padał śnieg i deszcz i żałowałam, że nie mogę zostać w tym delikatnym, książkowym świecie trochę dłużej – byłoby to bardzo łatwe z delikatnymi ilustracjami Nanako Ishidy. PS: Jeśli jesteś z Pragi, miejsca z opowieści mogą Cię również zainspirować do spaceru! - @levuruku

Opinie na stronie Positive News.