Meander epoki lodowcowej

Nicolas de Crécy jest jednym z czołowych francuskich twórców komiksowych, a jego twórczość cieszy się uznaniem krytyków krajowych i międzynarodowych. W swoim albumie „Période glaciaire” oddał hołd mekce francuskiego świata sztuki – Luwrowi – za pomocą własnego dzieła. 

Album De Crécy'ego jest sam w sobie niezwykły – od strony artystycznej, z jego swobodnymi, rozległymi, pozornie nerwowymi rysunkami i mistrzowską kompozycją oraz językiem komicznym, od strony scenariusza, z historią z bliżej nieokreślonej, najprawdopodobniej postapokaliptycznej przyszłości, kolejnej epoki lodowcowej, gdzie niewiele pozostało z dumy naszej obecnej cywilizacji. Niezwykli bohaterowie, podróżując przez pusty świat lodu i śniegu (podczas którego w napięciu rozwiązują własne relacje i problemy), docierają do jednej z pereł naszej cywilizacji – Luwru.

Tutaj de Crécy wciąga obrazy, rzeźby i inne dzieła sztuki ze słynnej galerii do swojej opowieści i artystycznego wyrazu. Jednak tutaj nie są one już szczytowymi dziełami naszego dziedzictwa kulturowego, lecz raczej dziwnymi artefaktami, którym należy nadać nowe znaczenie w świecie pozbawionym ludzkości i jej pamięci. To właśnie próbują czynić bohaterowie de Crécy'ego, często bardzo komicznie, ale logicznie, i w ten sposób zarażają czytelnika, który zostaje postawiony przed pytaniami o naturę sztuki, o to, co tak naprawdę czyni artefakt dziełem sztuki i dlaczego wybraliśmy te dzieła jako najlepsze, godne miejsca w najsłynniejszej galerii świata. Oprócz oryginalnego dzieła sztuki, album de Crécy'ego oferuje nie do przegapienia wartość dodaną – spacer po kolekcji Luwru (której większość czytelników nie może poznać dogłębnie), który nie jest jedynie nudną listą, ale bardzo inteligentną i zabawną wyprawą w sztukę naszej cywilizacji.

W końcu nominacja do Nagrody Publiczności za Najlepszy Album na prestiżowym Francuskim Festiwalu Komiksu w Angoulême w 2006 roku mówi sama za siebie.

Próbka z książki

Recenzja

„Ten komiks jest świetny – dawno nie śmiałem się na głos przy lekturze tak dobrej książki. To opowieść z postapokaliptycznej przyszłości, kiedy Ziemia się przegrzała i nadeszła epoka lodowcowa. Ci, którzy przeżyli, uciekli na południe, a teraz mała grupa pod wodzą córki bogacza szuka pozostałości pierwotnej cywilizacji z pomocą genetycznie zmodyfikowanych, mówiących psów. Znajdują ruiny Luwru i próbują odgadnąć na podstawie zachowanych obrazów, jaka to była cywilizacja, która nie pisała, a malowała, a przede wszystkim przedstawiała dość dziwne rzeczy (nagie kobiety, latające dzieci – anioły, ogniste katastrofy). Słynne na całym świecie dzieła są tu przerysowane, a na końcu książki znajduje się indeks, który dokładnie je przedstawia i gdzie w Luwrze można zobaczyć oryginały. Jest inteligentny, zabawny, ma klimat i piękne rysunki. Nicolas de Crécy to szanowany francuski autor – czytałem już jego komiks „Salvatore”, gdzie był raczej baśnią z głównym psim bohaterem, który… „Buduje samochód, żeby dotrzeć do swojej miłości, ale Epoka Lodowcowa podobała mi się o wiele bardziej. Mogę ją tylko polecić.” – @knizku.kafe.a.klid